ยุุคก่อนประวัติศาสตร์

๑. ยุคก่อนประวัติศาสตร์
๑.๑ คนพื้นเมืองดั้งเดิมของภาคใต้
ชนชาติต่างๆ ในดินแดนภาคใต้ประกอบด้วยกลุ่มใหญ่ๆ ๓ กลุ่ม คือ
๑) กลุ่มไทย – กะได (Tai – Kadai) ได้แก่ คนไทยปักษ์ใต้ที่พูดภาษาไทย
๒) กลุ่มมาลาโย – โปลีนีเซียน (Malayo – Polynesian) ได้แก่ พวกมาเลย์ (Malays) ใช้ภาษามาเลย์ พวกมอเก็นหรือโอรังลาโอด (Moken or Orang Laut) เป็นพวกชาวเรืออยู่ใกล้ปากน้ำฝั่งทะเล (ชาวเลหรือชาวน้ำ )
๓) กลุ่มออสโตรเซียติก (Austrosiatic) คือ พวกนิกริโต (Negritos) ได้แก่ พวกซีมังหรือเซมัง แถวจังหวัดพัทลุง คือ พวกที่ชาวไทยเรียกว่า “เงาะ” หรือ “เงาะป่า”
โดยพวกนิกริโต หรือนิโกรเล็กหรือเซมัง ซึ่งเป็นพวกเดียวกับเงาะที่หลงเหลืออยู่ทางภาคใต้แถบจังหวัดพัทลุงและตรังได้เคลื่อนย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณที่ใกล้ฝั่งทะเล ต่อมาถูกผลักดันให้เคลื่อนย้ายเข้าตามพื้นที่ป่าเขา
ต่อมาเมื่อประมาณ ๗,๕๐๐ – ๔,๕๐๐ ปีมาแล้ว มีพวกซาไก (Sakai) หรือซีนอย (Senoi) อาจอพยพมาจากแหลมอินโดจีนลงมาตั้งถิ่นฐานในดินแดนภาคใต้และมาเลเซียเป็นพวกที่ยังคงเหลืออยู่ในปัจจุบัน และเมื่อประมาณ ๔,๐๐๐ ปีมาแล้ว พวกโปรโตมาเลย์ได้อพยพจากจีนแผ่นดินใหญ่เข้าสู่แหลมอินโดจีนลงมาทางภาคใต้ และอพยพต่อลงไปบริเวณหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก นอกจากนี้มีชาวโปรโตมาเลย์อพยพจากดินแดนในประเทศมาเลเซียมาตั้งถิ่นฐานริมฝั่งทะเลภาคใต้เป็นชุมชนชาวน้ำหรือชาวเล ที่เรียกว่า มอเก็นหรือโอรังลาโอด
หลังจากการเคลื่อนย้ายของโปรโตมาเลย์เป็นการเคลื่อนย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานของพวกมองโกลอยด์ฝ่ายใต้ (Southen Mongoloid) หลายครั้งจากแผ่นดินใหญ่มาแหลมอินโดจีน มาตั้งถิ่นฐานในภาคใต้และมาเลเซียผสมพันธุ์กับพวกที่อยู่เดิม (ออสตราลอยด์ โปรโตมาเลย์ ) กลายเป็นชนพื้นเมืองสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ของภาคใต้

สำหรับกลุ่มชนก่อนประวัติศาสตร์ของภาคใต้แบ่งเป็น ๒ กลุ่มใหญ่ๆ คือ
๑) ชนชาวถ้ำ ได้แก่ คนก่อนประวัติศาสตร์ที่ใช้ถ้ำเป็นที่อยู่อาศัย ประกอบกิจกรรมใช้
ชีวิตอยู่ในประเทศ โดยเข้าป่าล่าสัตว์แบบสังคมนายพราน
๒) ชนชาวน้ำ ได้แก่ คนก่อนประวัติศาสตร์ซึ่งมีถิ่นที่อยู่ในแนวฝั่งทะเล อาจเป็นกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ตามถ้ำหรือที่ราบใกล้ฝั่งทะเลหรืออ่าวหรือถ้ำบนเกาะหรือถ้ำบนภูเขาหินปูนที่มีน้ำล้อมรอบ โดยที่กลุ่มคนเหล่านี้ดำรงชีวิตโดยการจับสัตว์น้ำ ใช้แพหรือเรือเป็นพาหนะ

๑.๒ วิถีความเป็นอยู่
จากหลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่า คนในภาคใต้ยุคก่อนประวัติศาสตร์ยังชีพด้วยการล่าสัตว์ จับสัตว์น้ำและเก็บพืชพรรณต่างๆ มาเป็นอาหารรู้จักทำภาชนะดินเผาใส่อาหาร ใช้ไฟหรือความร้อนในการปรุงอาหาร รู้จักการหลอมและหล่อโลหะเป็นเครื่องมือเครื่องใช้โลหะ ซึ่งนักโบราณคดีสันนิษฐานว่ามีชุมชนเกษตรกรรมที่ก้าวหน้า มีการพัฒนาด้านโลหะกรรม ระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑ – ๔ นอกจากนี้ยังรู้จักทำเครื่องนุ่งห่มจากหนังสัตว์และจากเปลือกไม้ เมื่อประมาณ ๖,๕๐๐ – ๕,๐๐๐ ปีมาแล้ว
สำหรับความสัมพันธ์ทางสังคมน่าจะเน้นหนักที่ความสัมพันธ์ภายในกลุ่มเดียวกันเป็นหลัก เพราะสังคมภาคใต้ก่อนยุคประวัติศาสตร์มีลักษณะของสังคมเผ่าชนที่อยู่กันเป็นกลุ่ม อาจจะมีความสัมพันธ์หรือติดต่อกับคนต่างกลุ่มบ้าง
ทางด้านความเชื่อ นักโบราณคดีเชื่อว่า คนภาคใต้ก่อนยุคประวัติศาสตร์อาจมีพิธีกรรมทางไสยศาสตร์เกี่ยวกับการนับถือบุคลาธิษฐานหรือชีวิตศักดิ์สิทธิ์ (Totemism) ซึ่งอยู่ในรูปสัณฐานของสัตว์บางชนิดหรือพิธีกรรมเพื่อเพิ่มปริมาณการล่าสัตว์มาเป็นอาหาร โดยการเขียนภาพเป็นสื่อดังที่ปรากฏในภาพเขียนบนผนังถ้ำและเพิงผาหลายแห่งในภาคใต้

ใส่ความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s